Ajni SINANI

 

 

Religjioni

 

Koha në të cilën jemi dhe rrethanat nëpër të cilat po kalojmë janë në disfavor të Islamit. Komentet e radios, të televizionit, lajmet e gazetave, artikujt e revistave, filmat, që të gjitha, me ose paqëllim, e interpretojnë gabimisht fenë islame dhe nganjëherë e paraqesin edhe si fe fundamentaliste. Shpesh lexuesi pandeh gabimisht se, ato që thonë ata njerëz të paditur, janë mësime të fesë Islame, duke menduar se ata publicistë flasin nga një njohje e thellë e këtyre mësimeve. Është një fatkeqësie madhe për shoqërinë tonë, kur persona të cilët nuk zotërojnë as njohuritë më elementare për Islamin, marrin informacione nga agjencitë e huaja pa bërë ndonjë seleksionim të tyre, dhe ia plasojnë lexuesit vendas. Këta njerëz të servilosur dhe hipokritë, duke përfituar nga konfuzioni, ç`organizimi dhe mungesa e artikujve fetarë nga kompetentët në shtypin e përditshëm, shkruajnë artikuj tendenciozë madje ndonjë prej tyre edhe ndonjë libër me qëllim djallëzor, duke endur një mullar absurditetesh, duke bërë përpjekje që ta akuzojnë dhe njollosin Islamin. Këta sharlatanë, duke u shtirë para perëndimorëve, bëjnë thirrje që t'i kthehemi religjionit të të parëve dhe në emër të ideologjive dhe patriotizmave të rrejshëm tregojnë hipokrizinë dhe jodinjitetin e tyre. Në vazhdim do të elaboroj pyetjet vijuese: Ç'është feja? Ç'është ateizmi? Ç`është besëtytnia? Feja "Fe e vërtetë (e shpallur dhe e pranuar) te All-llahu është Islami" (Ali Imran, 19). Gjatë historisë ka pasur raste kur është abuzuar me fenë. Disa njerëz fenë e përdorën si mjet eksploatimi, shtypjeje dhe persekutimi. Në emër të fesë janë zhvilluar luftëra pa kurrfarë arsyeje, madje në kundërshtim me vetë frymën e fesë. Në emër të fesë është shtypur liria e të menduarit, dhe i është shpallur luftë shkencës. Le të kujtojmë krimet e Kishës në Mesjetë. Padyshim, lufta në mes të vërtetës dhe të pavërtetës, midis të drejtës dhe të padrejtës, midis besimit dhe mosbesimit, imanit dhe kufrit, Islamit dhe kundërshtarëve të tij, muslimanëve dhe jomuslimanëve, dritës dhe errësirës, dijes dhe injorancës, fesë dhe ateizmit është shumë e vjetër. Historiku i fesë është i hershëm sa edhe vetë njeriu. Nuk është e drejtë të mendohet se njeriu në fillim ishte idhujtar. Nuk është e vërtetë të thuhet se njeriu i parë ishte i padijshëm e i egër, që adhuronte diellin, hënën, yjet dhe objektet e tjera dhe vetëm pas një kohe të gjatë, njerëzimi filloi të zbutet dhe të heqë dorë nga adhurimi i tyre duke besuar në një Zot të Vetëm e të Gjithëpushtetshëm. Një pretendim i tillë është i pavërtetë, sepse vetë Kur'ani i shenjtë thekson se qysh në ditët e para, madje para ardhjes në këtë botë, babait të njerëzimit, Ademit a.s. i është dhënë dije dhe udhëzim prej Zotit. "Dhe ia mësoi ( Al-llahu ) Ademit emërtimet e të gjitha sendeve..." (el Bekaretu, 31) "(I Gjithëmëshirshmi) e krijoi njeriun. E mësoi të flas." (er Rrahman, 3-4). Besimi i njeriut pra nuk ka evoluar nga idhujtaria dhe politeizmi drejt monoteizmit, besimit të natyrshëm në një Zot. Përkundrazi ka pasur një shkarje dhe degradim të njeriut, i cili është larguar nga besimi në Zotin e Vërtetë dhe është dhënë pas idhujtarisë dhe politeizmit të rremë. Prandaj, çështja nuk qëndron në prirjen e njeriut drejt së besuarit, sikurse është shkruar zakonisht në historinë e fesë nga mosbesimtarët. Kjo është prirje e lindur dhe e natyrshme. Por, përkundrazi, duhet kërkuar pse njeriu ka devijuar dhe anuar nga idhujtaria, politeizmi, ateizmi, materializmi etj. Të besuarit në Zot është shëndet, ndërsa animi nga idhujtaria dhe mosbesimi është sëmundje. Sipas përkufizimit islam Feja (ed din) është një ligj hyjnor i dhënë nga Zoti ( kanun Ilahi ). Fjala kanun në gjuhën arabe ka domethënien e mistaras (vizores), që përdoret si vegël për të vizatuar drejtë, dhe shërben si një tregues lëndor që i mundëson dorës të ndjek rrugën e drejtë gjatë punës së bërë. Mirëpo, fjala kanun me këtë rast nuk përdoret si tregues lëndor, por si tregues shpirtëror, udhërrëfyes hyjnor që, i dhënë nga Zoti i Gjithëfuqishëm, ka për qëllim t'i tregoj njerëzimit qëllimin e krijimit dhe ta udhëzoj në rrugën e drejtë. Fjala "Islam" ka derivuar nga rrënja e fjalës "SLM", që në gjuhën arabe veç tjerave do të thotë: "paqe, pastërti, nënshtrim dhe bindje". Ndërkaq, në kuptimin fetar "Islam" do të thotë: "Nënshtrim ndaj Zotit dhe bindje ndaj Ligjit të Tij. "Lidhja ndërmjet kuptimit linguistik dhe fetar të kësaj fjale është e qartë dhe e fuqishme. All-llahu i Madhëruar thotë: "O njerëz! Adhuroni Zotin tuaj, i cili ju ka krijuar juve edhe ata para jush, ndoshta bëheni të devotshëm!" (el Bakaratu, 21). Ky ajet dhe ajete të tjera të ngjashme më këtë janë të shumtë në Kur'anin e shenjtë. Të gjithë të dërguarit e All-llahut, edhe pse qenë larg njëri-tjetrit nga aspekti vendor dhe kohor, me gjuhë të ndryshme, me ligje dhe rrugë të posaçme që dallonin nga njëra tjetra, varësisht nga zhvillimi i shoqërisë njerëzore, i gjejmë të bashkuar dhe të mëshiruar në një ide, me një qëllim dhe një cak, në një rrugë të vetme, në rrugën e Islamit. Të gjithë të dërguarit e Zotit, gjatë historisë, predikuan Islamin, fenë e vërtetë të All-llahut. "Ne, vërtet, i kemi dërguar çdo populli të dërguar: ( i cili ka thënë ) Faljuni All-llahut dhe shmangiuni idhujve." (el Nahl, 36). Islami nuk është një fe e re e cila u shfaq me predikimin e Muhammedit a.s. Më saktë Islami ka dy histori: ajo para dhe ajo pas Muhammedit a.s. Historia e Islamit pas Muhammedit a.s. (historia e Islamit në kuptimin e ngushtë), s'mund të kuptohet krejtësisht pa parahistorinë e Islamit dhe veçanërisht pa pjesën e fundit të saj që përfshin periudhën e judaizmit dhe të krishtërimit. All-llahu nuk është Zot i veçantë, i cili u përket vetëm muslimanëve. All-llahu, Zoti në përkthimin e përpiktë do të thotë se ka vetëm një Zot. Edhe i krishteri në vendet ku flitet arabishtja në lutjen dhe liturgjinë e vet, thotë All-llah, kur i lutet Zotit. Dr. Murad Hofmann, thotë se të qënurit musliman kërkon të plotësohen dy parime: a). besimi në Qenien transhendentale të Zotit, dhe b). besimi në shpalljet e Tij, njëlloj të vlefshme prej Ibrahimit a.s. deri te Muhammedi a.s. Me formulimin Deklaroj se nuk ka Zot tjetër veç All-llahut, muslimani shpreh njëshmërinë e Zotit. Zoti ua ka dërguar këshillën qenieve njerëzore nëpërmjet pejgamberëve të monoteizmit, sikurse janë Ibrahimi, Musai dhe Isai a.s. porositë e të cilëve janë të 'vulosura' me Kur'an, duke kulminuar me porosinë e dërguar Muhammedit a.s. "Muhammedi është vulë e të gjithë të dërguarëve..". (el Ahzab,40). Për këtë arsye pjesa e dytë e deklarimit të besimit shtë: "Deklaroj se Muhammedi është i dërguari i Tij". Johannes Sokolowsky ka dhënë një definicion shembullor për Islamin: "Dorëzim, që peshën më të madhe e lë në paqe dhe mundëson që individi të jetë plotësisht i kompletuar fizikisht dhe i shëndoshë shpirtërisht". Ndërkaq hebraiku i Islamizuar Muhammed Asad thotë: "Islami më duket si vepër e përkryer arkitektonike. Të gjitha pjesët e tij janë të konceptuara harmonikisht që ta plotësojnë dhe mbështesin njëra-tjetrën; asgjë s'është e tepërt dhe asgjë nuk mungon, që rezulton baraspeshë dhe qetësi të përkryer. All-llahu e urdhëron Muhammedin a.s. që të thotë: "Thuaj: Unë nuk jam i pari ndër të dërguarit e Zotit." (elAhkaf, 9). "Ne edhe para teje i kemi dërguar të dërguar popujve të mëparshëm." (el Hixhr, 10). Adhurimi ndaj All-llahut është një nga qëllimet më madhore të krijimit të njeriut dhe vet misioni i ardhjes së tij në këtë botë. Prandaj, nëse njeriu nuk mund të adhurojë Krijuesin e tij në atdheun e vet, e ka për detyrë të emigrojë në një vend tjetër ku do ta adhuronte lirshëm All-llahun e madhërishëm: "Kur engjëjt do t'u marrin shpirtin atyre që kanë gabuar ndaj vetvetes, do t'u thonë: 'Ç'u bë me ju? '- Kemi qenë të shtypur në tokë 'do të përgjigjen. 'Vallë a nuk ishte toka e All-llahut e gjerë që të emigroni, - lëvizni nëpër të? Prandaj vendi i tyre do të jetë në xhehennem, sa vendbanim i keq është ai!" ( en Nisa, 97). Fjala ibadet-adhurim në aspektin gjuhësor do të thotë: Bindje dhe përulje. Ndërkaq, fjala mendjemadhësi tregon veprim të kundërt me adhurimin. "Ata, të cilët nga mendjemadhësia nuk më adhurojnë- do të hyjnë në xhehennem të poshtëruar" (Muminun, 60). Fjala ibadet kur ka të bëjë me Krijuesin, ajo veç bindjes dhe përuljes nënkupton edhe dashurinë. Në aspektin fetar kjo fjalë nënkupton: Bindjen, adhurimin dhe dashurinë e plotë ndaj All-llahut të Madhëruar. Duhet të theksojmë se feja shfaqet në rrafshin shpirtëror dhe atë social, ose si: 1). Veçori shpirtërore e njeriut, dhe 2). Sistem, i cili njerëzve i ofron rregullimin e shoqërisë, duke filluar nga bashkësia më e vogël, familja, e deri te shoqëria në tërësi. Feja e individit është besim-iman, ose credo, kurse feja si sistem shoqëror është Sheriat, Ligj i Zotit, ose religio, që rrjedh nga folja latine religere (me lidh). Në Islam feja dhe shkenca, besimi dhe arsyeja qëndrojnë përkrah njëra tjetrës. Zoti i dhuroi njeriut dy libra, Kur'anin dhe universin. I pari është fjala kurse i dyti është krijimi i Tij. Me plotë të drejtë shtë thënë: Kur'ani është universi që hesht, kurse universi është Kur'ani që flet. Nuk ka përplasje mes tyre. Shprehja: 'flake mendjen dhe beso' për Islamin është sa e huaj aq edhe absurde. Fjala e parë e shpallur në Kur'anin fisnik nuk ishte beso, por lexo. Por, ky lexim, studim, kërkim, gjurmim, duhet të bëhet në emër të Zotit. Vetëm kështu të arriturat shkencore do të shfrytëzohen në të mirë të njerëzimit, e jo që ato të fusin frikën dhe të mbjellin panik në shpirtrat e njerëzve. Sikurse të besuarit qorrazi, po ashtu edhe leximi dhe studimi i privuar nga frikërespekti ndaj Zotit, për Islamin, janë të papranueshëm dhe me pasoja. Tertuliani, një intelektual i krishterë, tha: "Credo quia absurdum . Besoj sepse është absurde!"

Ndërkaq, muslimani thotë: "Besoj, sepse besimi është ndjenjë e lindur dhe e natyrshme, dhuratë e dhënë nga All-llahu, sepse kështu jeta ka kuptim, ngaqë ai është logjik dhe nuk është absurditet, por është maja e urtisë, sepse të besuarit dhe bindja ndaj Zotit janë misioni dhe qëllimi i krijimit të njeriut në këtë botë". Në Islam nuk ka dogmë. Kjo fjalë ka prejardhje greke dhe në kohën antike përfaqësonte mendimin për ndonjë shkollë antike. Në kohën e sotme ky është parimi themelor, të cilin kisha ia imponon besimtarë vetë saj si bindje të obligueshme, mohimi i së cilës gjatë shekujve ka nxitur ekskomunikimin (përjashtimin nga kisha) apo anatemimin (mallkimin nga autoritetet kishtare). Sot, dogma përdorët si term për doktrinën filozofike, politike, letrare etj. të mbështetur në pohimet apriori, të cilat nuk mbrohen me argumente dhe me analiza kritike, por me deklarata autoritative. Parimet islame janë të logjikshme dhe vazhdimisht duhet synuar të kuptohen drejt dhe në mënyrë të arsyeshme. Ky është dallimi mes Islamit dhe religjioneve tjera. Këtu qëndron madhështia e Islamit. Pikërisht për këtë nuk pati dijetarë të djegur në zjarr, përkundrazi shkencëtarët më të mëdhenj muslimanë ishin njëkohësisht edhe besimtarët më të mëdhenj. Në Evropë, sipas Dostojevskit, u zhvilluan dy ideale krejt të kundërta me njëri tjetrin e që janë "njeriu-zot" dhe "Zoti-njeri". I pari është ideali i njeriut që ka hedhur Zotin dhe i ka hyrë udhës së ngritjes së vetvetes në lartësinë e Zotit. Ky është ideali i ateizmit dhe të gjitha rrymave antifetare materialiste. Mohimi i Zotit pra është njëkohësisht mohim i dinjitetit njerëzor dhe të gjitha ligjeve morale. Pra njeriu-zot do të shndërrohej në kriminel, në revolucionarnihilist ose në tiran. Ndërkaq idenë e ngritjes së njeriut në lartësinë e Zotit, që e predikonin mendimtarët grekë, të krishterët e zëvendësuan me idenë e zbritjes së Zotit tek ne. Ideali i dytë është i njeriut që ka ngatërruar besimin në Zot duke e zbritur atë në nivelin njerëzor. Ideja Zoti-njeri mund të ekzistojë vetëm në imagjinatën e çoroditur. Ky Zot-njeri sipas Dostojevskit është vetë Krishti. Ideali i Zotit-njeri përfaqëson njeriun që është ngritur në lartësinë e hyjnisë si pasojë e mëshirës së Zotit dhe jo e përpjekjeve vetjake. Ky ideal, konkludon Dostojevski, mund të realizohet vetëm me anë të Krishtërimit. Ndërkaq All-llahu, Krijuesi i gjithësisë, thotë: "E mohuan të vërtetën (bënë kufër) ata që thanë: 'Zoti është Mesihu (Isai), i biri i Merjemes!' kurse Mesihu tha: 'O beniisrail, adhuroni All-llahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj'. Kush i bën shok All-llahut, All-llahu ia ka ndaluar xhenetin dhe vendbanimi i tij është në xhehenem. Për mizorët nuk ka ndihmëtarë. Mosbesimtarë janë ata që thanë: 'All-llahu është një nga tre!' Por, nuk ka asnjë Zot tjetër përveç një Zoti të vetëm..." (el Maidetu, 72-73). Intelekti i manipuluar, i privuar nga arsyeja, është i rrezikshëm, sepse i detyron njerëzit të veprojnë në një mënyrë, që nga pikëpamja e arsyes mund të rezultojë shkatërruese për ta. Dhe sa më i pakontrolluar të jetë intelekti i manipuluar, aq më i rrezikshëm është ai. Unë mendoj se lexuesi i nderuar, duke pasur parasysh gjithë këto absurditete blasfemuese të cilat janë predikuar gjoja në emër të fesë, mund të kuptoj se përse gjithë ideologjitë dhe filozofitë e ndryshme ateiste fillet e tyre i kanë në Evropë. Islami na mëson se njeriu është krijuar nga All-llahu si qenia më e denjë që ta respektojë dhe adhurojë Krijuesin e tij, e jo që ai të identifikohet ose të glorifikohet me Të. All-llahu i Madhëruar thotë: "Kurse xhinët dhe njerëzit nuk i kam krijuar për gjë tjetër vetëm se të më adhurojnë." (edh Dharijat, 56). Për Islamin termi teologji është i huaj. Ai do të thotë shkenca mbi Zotin, vjen nga fjala Theos (greq) Zot dhe logos- shkencë. Në Islam nuk ka teologë, ekzistojnë vetëm dijetarët- ulemaja. Mosbesimi me të gjitha format e tij përfaqëson errësirën, kufrin, injorancën dhe të pavërtetën. Ndërkaq, Islami përfaqëson dritën, besimin, dijen dhe të vërtetën e amshueshme që All-llahu ia dërgoi mbarë njerëzimit. Me fjalën e All-llahut, muslimanët për shekuj me radhë nxorën njerëzit nga errësirat në dritë, nga shtypja në drejtësi, nga politeizmi dhe idhujtaria në njësinë e All-llahut, nga ngushtësia e botës në gjerësinë e saj, nga prepotenca fetare e ushtruar nga fe të ndryshme, në drejtësinë islame. Përmes përsiatjes nuk mund të akseptohet gjithë realiteti, por një pjesë e tij. Bota metafizike nuk mund të kuptohet vetëm nëpërmjet mendjes, ajo ka nevojë për revelatë. Prandaj Zoti, nga mirësia e tij, dërgoi pejgamberë, të cilët pranuan fjalën e Tij dhe më pas atë ia komunikuan njerëzve. Edhe besimtarët edhe pabesimtarët pajtohen me faktin se në Tokë mbretërojnë ligjet e kauzalitetit, dhe se çdo shkak ka pasojën e vet. Besimtarët besojnë se, krahas ligjeve kauzale të botës materiale, ekzistojnë edhe ligjet kauzale të botës morale. Besimi në Islam është i përcjellë me kodin e normave morale. Njeriu përbëhet nga dy komponentë, nga ai shpirtëror dhe ai material. Që ai të mund të jetojë normalisht në këtë botë, duhet të ruajë baraspeshën në mes tyre, dhe sa herë që favorizon njërin komponent ndaj tjetrit, do të pësojë tronditje dhe trazim shpirtëror. Kur'ani na mëson të lutemi, duke thënë: "O Zoti ynë na jep të mira në këtë botë dhe botën tjetër" (el Bekare, 201). Vetëm përmes bindjes ndaj Zotit dhe zbatimit të Ligjit të Tij, njeriu mund të arrijë paqe të vërtetë me vetveten, natyrën dhe Krijuesin. Jeta e njeriut ka kuptim vetëm përmes fesë. Pa besim-iman jeta është absurde. Feja shpije drejt përsosmërisë dhe përmbush nevojat trupore e shpirtërore të njeriut. Renan, në librin e tij "Historia e feve", thotë: "Është e pamundur të shlyhet të besuarit, i cili është argument i gjallë që do t'i mposhtë drejtimet materialiste, që dëshirojnë me filozofitë e tyre të përkufizojnë të menduarit e njeriut, që njerëzit të logjikojnë vetëm nga prizmi materialist."

 

 

11.02.2008.islamgjakova.net