Prim.dr.med.sc.Ali F. Iljazi

 

Dëshirë dhe qëllim i çdo njeriu është të jetoj në lumturi në këtë rruzull tokësor. Pikërisht për këtë qëllim ai përpiqet maksimalisht, shkon dhe troket në dyer të ndryshme... Përkundër faktit që jeta e njeriut, ndoshta i është harxhuar bukur shumë dhe i ka mbetur pak kohë e kësaj jete, ai edhe më tej lumturinë e tij e vështron si qëllimin e tij më të rëndësishëm dhe dëshirën më të shtrenjtë.

Në tërë këtë, shpirti i tij pa u lodhur e udhëheqë, e kurajon dhe e nxitë, pa marrë parasysh moshën e tij...

Nuk duhet vlerësuar si një të metë përpjekjen e tij që të bëhet i lumtur dhe të ndërmarr masa të ndryshme për të arritur lumturinë, sepse nga Ebu Hurejre r.a. transmetohet që Pejgamberi, s.a.v.s. ka thënë: "Besimtari i fuqishëm është më i mirë dhe më i dashur te Allahu, se besimtari i dobët, por tek të gjithë gjendet mirësia. Përpiqu të arrish atë që do të shërbej, kërko ndihmë nga Allahu dhe mos u ndal! Nëse diçka të ndodhë mos thuaj: "Sikur të bëja këtë e këtë, do të ishte kështu! Por thuaj: "Këtë Allahu i Madhërishëm e ka përcaktuar dhe Ai bënë atë që dëshiron" sepse thënia " sikur të bëja këtë", hap dyert e shejtanit.

Përkundrazi! Është e metë e njeriut, për shkak të paditurisë së tij,mendimit të keq apo vlerësimit të gabuar, të nxitoj dhe të përpiqet të realizoj atë që sjellë dëm, njëkohësisht duke pasur bindjen që kjo që bënë është lumturia e tij. Është e vërtet gjithashtu kur ai përpiqet dhe mundohet ta realizoj atë që dëshiron, e në realitet ajo është esenca e fatkeqësisë së tij. Ky i ngjason personit i cili shërbehet me drogë, duke menduar që në këtë ka gjetur ilaç. Kjo gjendje dominon te shumica e njerëzve.

Të gjithë njerëzit anojnë kah arritja e lumturisë, mirëpo, nuk dinë kah cila rrugë të nisën, në cilat dyer të trokasin. Në përpjekjet për të realizuar qëllimet e tyre, ata mbesin të hutuar, në vendnumërim të vetmuar dhe bredhin derisa të arrijë Dita, kur do të deklarojnë: "O Zoti ynë, ne na patën mundur të këqijat (u dhamë pas epsheve të dynjasë) dhe si të tillë ishim popull i humbur!" ( El Mu'minun,106)

Ka edhe njerëz te tillë që lumturinë e tyre e kërkojnë në pasuri, më pastaj në famë dhe pozitë, disa e kërkojnë në kënaqësitë epshore të stomakut dhe organeve seksuale, e ka edhe të tillë që lumturinë e shohin në turizëm dhe udhëtim...

Të gjitha këto,vërtet janë begati të kësaj bote, për çfarë Allahu i Madhërishëm thotë: "Njerëzve u është zbukuruar dashuria ndaj të këndshmëve, ndaj grave, ndaj djemve e ndaj pasurisë së grumbulluar nga ari e argjendi, ndaj kuajve të stolisur, bagëtisë e bujqësisë. Këto janë kënaqësi të kësaj bote." ( Ali Imran, 14)

Duke marrë parasysh që në mesin e njerëzve ekzistojnë aq shumë kundërthënie në hulumtimin e lumturisë, e kemi obligim të arsyeshëm që ta bëjmë një pyetje shumë interesante dhe të rëndësishme e cila është: Si dhe në çfarë mënyre një rob i Allahut njehë se e ka arritur lumturinë, gjegjësisht cilët janë shenjat dhe orientimet në mes të cilave mund të bëhet dallimi në mes personit të lumtur dhe të palumtur? Kjo, për arsye se shumë njerëz përpiqen dhe japin mund të madh, duke menduar se janë në rrugë të drejtë, por në fund mbesin të dëshpëruar thellë dhe pa shpresë.

Pas përpjekjeve të mëdha të tyre, në rrugën e arritjes së lumturisë personale shumica e njerëzve binden se këto kanë qenë rrugë të humbjes së tyre. Më në fund binden se janë kënaqur në afat të shkurtër kohor, qoftë edhe nëse në ato momente kanë qenë të lumtur, përfundimi i tyre është pendimi!

Nëse vërtet dëshiron të njohësh cilat janë shenjat e rrugëtimit të vërtet në të cilën hapërojnë të lumturit, atëherë mendo për fjalët e Ibnul-Kajjimit, Allahu e mëshiroftë: "Në shenjat e lumturisë dhe suksesit, bënë pjesë ajo që robi, sa herë që i rritet dituria e tij, i rritet edhe modestia dhe dhembshuria e tij; sa herë i rritet mosha e vjetërsisë, i zvogëlohen dëshirat e tij; kurdo që i rritet pasuria e tij, i rritet bujaria e tij; kurdo që i rritet vlera dhe fama e tij në mesin e njerëzve, i rritet afërsia e tij ndaj njerëzve, shërbimi ndaj nevojave të tyre dhe modestia".

"Në shenjat e fatkeqësisë së njeriut bënë pjesë : kurdo që i rritet dituria, rritet kryelartësia e tij; kurdo që i rriten veprat e mira të tij, rritet vet lavdërimi i tij, narcizoidmi dhe krenaria me vet vetën; kurdo që i rritet mosha, rriten dëshirat e tija; kurdo që i rritet pasuria, rritet koprracia e tij; kurdo që i rritet vlera dhe fama te njerëzit i rritet mendjemadhësia e tij.

Këto gjëra janë sprovë për njerëzit nga Allahu i Madhërishëm. Në bazë të këtyre disa njerëz bëhen të lumtur, e disave ju bëhet ilaç!"

Imam Ibnul- Kajjimi gjithashtu ka thënë: "Lumturia arrihet me tre gjëra: me falënderim në begati, durim në sprova dhe pendim në mëkate!" Gjithashtu ka thënë: "Dashuria ndaj diturisë është shenjë e lumturisë, ndërsa urrejtja ndaj saj është shenjë e fatkeqësisë."

Dhe në fund pasi i qartësuam shenjat e lumturisë, secilit i mbetet që të bëjë një pauze të sinqertë me shpirtin e tij dhe të mendoj për fjalët e këtij dijetari: "Athua ai, vërtet ecë rrugës së drejtë e cila i sjellë lumturi, ose është fatamorgan e cila nga largësia e shkretëtirës i duket oazë me ujë?!"

 

 

 

24.04.2008.islamgjakova.net