Prim.dr.med.sci.Ali F.Iljazi

 

Allahu i Madhërishëm thotë:

"Ai ia dhuron urtësinë atij që do, e kujt i është dhënë urtësia, atij pra i është dhuruar mirësi e madhe, përveç të mençurve këtë nuk e kupton kush". (El Bekare, 269 )

Njëherë një sundimtar i shquar, besimtar i sinqertë edhe mjeshtër i talentuar, deshi ta shkruante Kur'anin e gjithëurtë me një shkrim të veçantë dhe deshi t'i vishte Kur'anit një veshje të qëndisur në mënyrë të jashtëzakonshme që t'i përgjigjej mrekullisë së kalibrit të tij më të lartë.

Dhe kështu, sundimtari skalitës e shkroi Kur'anin në mënyrë vërtetë të mrekullueshme. Ai përdori të gjithë xhevahiret dhe gurët më të çmuar në shkrimin e tij. Me qëllim që të tregojë shumëllojshmërinë e të vërtetave të tij të mëdha. Ai i shkroi disa nga shkronjat e tij konkrete (të trupëzuara) me diamante e smerald, disa me rubin e margaritarë, disa lloje të tjera me brilant e merxhanë, ndërsa të tjerat i shkroi me ar e argjend. Ai e stolisi dhe e zbukuroi në një mënyrë të tillë sa që gjithkush që e shikoi, si ata që dinin ta lexonin dhe si ata që nuk dinin, e admironin dhe mbetën të mahnitur. Atëherë, sundimtari ia tregoi këtë Kur'an të shkruar artistikisht me xhevahire një filozofi të huaj dhe një dijetari mysliman.

Filozofi përshkroi vetëm zbukurimet e shkronjave, veçoritë e xhevahireve pa prekur fare kuptimin e tij.

Ndërsa dijetari mysliman, nuk i kushtoi rëndësi stolisë së tij të jashtme, as nuk e preokupoi vetveten me shkronjat e zbukuruara, por ai u preokupua me kuptimin e thellë të tij, me misteret e tij.

Kur'ani i stolisur është ky univers i krijuar me një mjeshtëri artistike të mrekullueshme.

Kur'ani fisnik në duart tona është shpjeguesi më i lartë dhe përkthyesi më elokuent i Kur'anit të madh të universit.

Kur'ani fisnik thotë:

"Sikur të gjithë drutë në tokë të jenë lapsa dhe sikur detit t'i shtohen edhe shtatë dete (e të jenë me ngjyrë), nuk do të mbaronin fjalët e Allahut (do të shteroheshin detet, do të soseshin lapsat, e jo mrekullitë e Zotit). Allahu është ngadhënjyesi i urtë". (Lukman, 27 )

Kur'ani ka ardhur nga Emri më i Madh Hyjnor dhe nga niveli më i lartë i çdo Emri Hyjnor. Dhe ai është Fjala e Allahut me cilësinë e Tij. Ai është urdhri i Allahut. Ai është një ligjëratë e lartë në cilësinë e Hyjnisë Absolute. Dhe Ai është regjistri i mirësive të Gjithëmëshirëshmi. Dhe Ai është një koleksion i mesazheve Hyjnore që shpjegon madhështinë e Hyjnisë. Dhe Ai është libri i shenjtë që përhapë urtësinë.

Allahu i Madhërishëm thotë:

"Ne të shpallim Kur'anin që është shërim dhe mëshirë për besimtarët,..." (El Isra, 82 )

Me shpjegimet e tij të fuqishme e të mprehta Kur'ani grisë mbulesën e të zakonshmes, duke zbuluar të vërteta mahnitëse për qeniet, duke dhënë mësime të mëdha dhe instruksione që duhen të nxirren, dhe hapë përpara mendjeve një thesar të pashtershëm njohurie.

Nëse vlerëson me vëmendje, secili verset kuranor i largon errësirat e mosbesimit nëpërmjet përhapjes së dritës së mrekullisë dhe të udhëzimit, përfytyroje veten tënde në periudhën e injorancës dhe në shkretëtirën e mizorisë, ku çdo gjë ishte mbuluar me perdet e pakujdesisë dhe të errësirës së injorancës, papritmas nga gjuha e lartë e Kur'anit dëgjo dhe shiko versete të tilla si:

"Çka ka në qiej dhe çka ka në tokë bën tesbih Allahun, Sunduesin, të Pastrin nga çdo e metë, të Fuqishmin e të Urtin". (El Xhuma, 1 )

Shiko se si krijesat e vdekura ose të fjetura të botës vijnë në jetë në mendjet e atyre që e dëgjojnë jehonën "e lëvdojnë dhe e ngrenë në lavdi e madhështi Atë", si ato zgjohen, ngrihen në këmbë dhe përmendin Emrat e Zotit xh.sh.

Nga natyra, njeriu është tej mase i dobët dhe të shumta janë gjërat që e prekin atë, e dëshpërojnë dhe e pikëllojnë. Gjithashtu, ai është shumë i pafuqishëm, megjithatë fatkeqësitë dhe armiqtë që e godasin janë jashtëzakonisht të shumtë. Ai është shumë i varfër, megjithatë nevojat e tij janë me të vërtetë të shumta.

Gjithashtu mendja i tregon atij qëllime të larta dhe fryte të qëndrueshme, megjithatë dora e tij është e shkurtër, jeta e tij është e shkurtë, fuqia e tij është e kufizuar dhe durimi i vogël i tij. Mu për këtë esenciale është për shpirtin e tij që në kohën e mëngjesit të hershëm, që njeriu të trokas me dua, falje e namaz në derën e të Gjithëmëshirëshmit Madhështor, në derën e Mëshirëplotit duke paraqitur gjendjen para Tij, duke i kërkuar sukses e ndihmë Atij.

Kjo kohë i ngjason dhe të kujton pranverën e hershme, momentin e ngjizjes së fëmijës në mitrën e nënës dhe ditën e parë prej gjashtë ditëve të krijimit të qiejve dhe tokës.

Në kohën e Dhuhrit - mesdita, është zeniti, kulmi i plotësimit të ditës. Kjo i ngjason dhe tregon mesin e verës, përsosmërinë e rinisë, dhe periudhën e krijimit të njeriut në jetën e dynjasë dhe i sjellë ndërmend njeriut treguesit e mëshirës dhe mirësitë e bollshme në to.

Atëherë sa e mirë, sa e këndshme, dhe sa e përshtatshme është kryerja e faljes së mesditës duke e çliruar nga presioni, pakujdesia, duke kërkuar strehim tek dora e Mirëbërësit të vërtetë, duke kërkuar ndihmën e Tij, duke u përulur për të shfaqur pafuqinë tonë.

Në kohën e Asrit, në kindi. Kjo të kujton dhe të sjellë ndërmend stinën e zymtë të vjeshtës, gjendjen e trishtueshme të pleqërisë.

Andaj, me adhurim dhe përulësi i drejtohet Allahut xh.sh. duke i thënë:

"Subhane Rabbijel A'la" - Lavdërimi i takon Allahut tim të lartësuar, dhe duke rënë në sexhde përpara Bukurisë së përjetshme të Esencës së Tij, para Atributeve të Tij të shenjta.

Koha e Magribit, akshamit, të kujton kohën e dëshpërimit, lamtumirës. Dhe, kjo sjellë ndërmend kohën kur njeriu do t'i lej të gjithë ata që ai i do, i pikëlluar duke hyrë në varr.

Pra, në këtë kohë, shpirti i njeriut e kthen fytyrën e tij drejt Fronit të Madhështisë. Lidhë duart e tij në shërbimin e Allahut xh.sh.

Koha e Jacisë - Isha', kur fillon të bie nata. Në këtë kohë njeriu kujton errësirën e cila mbulon të gjitha objektet e botës me një qefin të zi, futja e gjërave poshtë perdes së harresës, duke lërë këtë dynja, arenën e provimit. Kjo të kujton aktivitetet Hyjnore të Atij, të Gjithëfuqishmit Madhështorit i cili kthen natën dhe ditën, atë fletë të bardhë e kthen në të zezë. Në këto momente shpirti i njeriut i cili është i dobët, i pafuqishëm dhe tej mase i varfër e nevojtar, përkujton fjalët e Ibrahimit a.s.: "...Unë nuk i dua ata që humben (perëndojnë)" (El En'am, 76 ), dhe nëpërmjet namazit kërkon strehim tek dera e Adhuruesit të Përjetshëm, zbrazë hallet e tij tek dera e Mëshirës me vajtimin e tij. Ngritët për falje që ta mbyllë mirë regjistrin ditor të veprave.

Pra, me Kur'an, namaz, shpirti, zemra dhe mendja gjejnë qetësinë më të madhe. Dhe ai që lexon Kur'an, kryen faljen, transferon të gjithë kapitalin e jetës së tij në botën e përjetshme.

Mundohu që zemrën tënde ta kthesh kah dielli i Kur'anit, duke u ndriçuar me shkëlqimin e tij. Ai jep jetë sikurse rrezet e Diellit. Përqafoje me tërë qenien tënde, dritën e Allahut. Hyr në pallatin e stolisur të tij dhe kërkoji margaritarët e përjetshëm.

I lutemi Allahut të Madhërishëm që të na bëjë që ta kuptojmë Kur'anin fisnik dhe t'i përmbahemi këshillave të tij - Amin!

 

 

Hytbe e mbajtur në Xhaminë e Re, në Gjakovë më: 25.01.2008

 

 

 

 

 

01.02.2008.islamgjakova.net