Në këtë botë tinëzare vetëm unë e ti nuk kemi vend, luajnë e qeshin klounët e dreqit dhe çdo gjë e bëjnë përshesh. përshesh sinqeritetin, turli moralin, turshi ndershmërinë, kurorë dafinash hipokrizinë, piedestal tradhtinë, medalje e artë gënjeshtrën. E ne mendohemi se kë të marrim, të marrim njërën apo tjetrën. Nga prapa si pullë poste, na e ngjitin dashamirësit e dashur. Mendohu, mendohu, se mjekra përtokë do të të bjerë, I vetëm si asket do të mbetesh në ishullin tënd, ku gjarpërinjtë me gjuhë kërkojnë të të lëpijnë. O asket vetmitar, çohu dhe bashkohu, ec dhe rrëzo litarët e arsyes që lidhin mosarsyen e ndërgjegjes. E atëherë do të jesh, Prometeu zjarrdurues.

 

 

 

Jerida Kulli

 

17.01.2008.islamgjakova.net