Të fshehur nën strehë ruhemi nga shiu se mos na lag, na bën pis. Harrojmë se ruajtja është e kotë. Ne jemi të lagur, ne jemi pis, shumë pis. Lagia nuk do të bëjë gjë tjetër veçse do na kujtojë ku jemi, do na kujtojë kush jemi. Jemi në tokë duke ëndërruar me sy hapur, duke jetuar si në përrallat e moçme dhe presim që gjithmonë të ketë një fund të lumtur, presim fundin e lumtur... Jemi mëkatarë që e mbajmë veten si shenjtorë. Nuk do të jetë çudi që së shpejti të kërkojmë që një ditë e muajit të ketë emrin tonë. Ju mos u çudisni, gjithçka mund të ndodhë: të bërat i bëjmë të pabëra, të bardhën të zezë, realitetin ëndërr apo ëndrrën realitet. E ç'rëndësi ka çfarë bëjmë e si e bëjmë, për kë e bëjmë. Në çdo gjë jemi të verbër. Të verbrin nuk mund ta shash. Ne jemi të verbër, prandaj nuk na shani dot. E kush jeni ju?! Ju jeni si ne, jemi si vëllezërit siamezë. Ju jeni të verbër, ju jetoni në tokë, ju ëndërroni me sy hapur, ju jeni shenjtorë mëkatarë. Ju, ne, jemi, po nuk jemi, vetëm vegjetojmë si dimërakët. Dhjami i mëkatit na përkund ëmbël në ditë-netët monotone. Jemi të verbër.

 

 

 

Jerida KULLA

 

18.01.2008.islamgjakova.net