Asgjë materiale për Pejgamberin a.s. nuk ishte atraktive. Ai nuk lakmoi asgjë nga komoditeti apo zbukurime të tepërta në këtë jetë. Çfarëdo që i shërbeu shtegut të tij, qëllimi ishte mjaftë i mirë. Njerëzit duan që të jenë të rrethuar me gjerat të cilat i japin kënaqjet apo të mirat me komoditet në kushtet e jetës, por për Pejgamberin a.s. nuk ishte kjo dhe aq me rëndësi. Ai do ti pranonte me mirësi nëse do të ishin të mundshme, por nuk do ti mungonin nëse ato do të ishin të mangët. Për atë kjo jetë është shumë e shkurtë për ti prekur rëndësitë e luksit.

Ne e shohim këtë në gjërat të cilat Profeti a.s. i përdorte ne jetën e tij të përditshme. Njerëzit pëlqejnë të kenë gjerat e mira për ushqim dhe pije kur atherë mund ti kenë. Ata përdorin koleksione të ndryshme të pjatave, filgjanave dhe gotave për ushqimet e tyre ditore, të kenë darkë të bukur dhe të shërbyer për mysafirët e tyre duke rrethuar vetveten me gjerat të cilat e bëjnë shtëpinë e tyre te jetë luksoze. Ata mund t'i zëvendësojnë këto me më të mirat apo më të bukurat atherë kur e kanë njëmendtë për ta bërë këtë. Nuk ka asgjë të keqe me këtë. All-llahu xh.sh. thotë në Kur'an: "Thuaj, Kush është prej atyre për të ndaluar të bukurat atherë kur All-llahu i krijoi ato për shërbëtorët ë Tij, dhe ushqime të shëndetshme? Thuaj, Ato janë ( të ligjshme) në jetën e kësaj bote, për të gjithë ata që besojnë - që ato të jenë të tyre deri në ditën e Gjukimit. (7:32)

Sidoqoftë, kur njerëzit garojnë në stoqet të cilat ata nuk i përdorin, vetëm pse duan të jenë në të njejtën shkallë me shokët e tyre apo fqinjët, atherë komoditete të tilla iu ipen aq shumë rëndësi. Pejgamberi a.s. na këshilloi me një shembull të praktikës se një qëllim i tillë është i gabueshëm. Ai na tregoi neve se jeta mund të jetë po aq e përshtatshme pa këtë luksozitet.

Nëse shikojmë se cfarë Profeti përdori për ushqimin dhe pijet e tij, ne e gjejmë se ai ishte i kënaqur me atë çka ishte më e thjeshtë, jo e shtrenjtë dhe i shërbeu qëllimit. Çdo herë duhet të mbajmë në mend se kjo ishte arsyeja e zgjedhjes, dhe nuk iu ngarkua varfërisë së tij. Ai mund të kishte çfarëdo që dëshironte, nëse ai do të shprehte dëshirën për të.

Asim Ibn El-Ahval, i cili i përket gjeneratës së Tabiinëve të cilët i ndjeknin shokët e Pejgamberit a.s. tha: Unë e pashë atë filgjanin e Pejgamerit a.s. në shtëpinë e Enes Ibn Malikut. Ishte i krisur dhe Enesi e forcoi me një gozhde të argjendtë. Ishte një filgjan I mirë i gjërë i bërë nga një material i mirë (dru i hollë). Enesi na tha neve unë i kam dhënë Profetit a.s për të pirë nga ky filgjanë shumë herë. Ibn Sirin tha: Filgjani kishte një unazë të hekurt dhe Enesi dëshiroi ta zëvendësoi atë me një të bërë nga ari apo argjendi, por Ebu Talha, (Njerku i Enesit), i tha mos të ndryshojë asgjë që Pofeti a.s. kishte apo bëri. Kështu që Enesi e la ashtu si ishte.
(Transmetuar nga Ahmedi dhe Buhariu)

Do të na ishte e quditshme se si mjetet prej drurit përdoreshin si mjete për tu ushqyer. Tani ne shtepitë tona ne do mund të kemi artikuj prej druirit të cilat do mund t'i përdorim. Është e quditshme, ai filgjan prej druri është përdorur për të pirë ujë. Sidoqoftë, kur Profeti a.s. kishte diçka më të mirë, ai e përdorte atë. Ibn Abasi tha: " Governatori i Aleksandrsë dërgoi një gotë të bërë nga qelqi tek Profeti a.s. dhe ai e përdorte atë për të pirë. ( transmetuar nga Ibn Saad dhe Ebu El -Shaikh)

Kjo ishte pjesë e dhuratës e cila iu është dërgu Pejgamberit a.s. nga sundimtari i Egjiptit në përgjigje të thirrjes së tij për të besuar në Islam. Sundimtari Egjiptian e ka njohur pejgamberin a.s. por zgjodhi që populli i tij të mbeten të Krishterë dhe shpresuan të kenë lidhje miqësore me Profetin a.s.. Prandaj, ai i dërgoi profetit a.s. dhuratën për të shfaqur mirësinë ndaj tij.

Ne përmendëm se Profeti a.s. nuk lejoi qe pija e tij të qëndroj gjatë për fermentim. Ai e linte natën për të pirë nga ajo ditën në vazhdim, kështuqë të jetë më freskuese por pa gjurmë të alkoolit.

Nëse ndonjë familjar i Profetit a.s. kishte ndonjë mjet, ai do të përdorej deri sa të mos jetë ne gjendje më të përdoret nga askush nga qëllimi që është bërë. Gruaja e Profetit a.s. Sawdah r.a. tha: ne kishim një dele, por ajo vdiq. Lëkurën e saj e ngjyem dhe e përdorëm atë për fermentimin e pijeve, aq sa ajo u bë e ndyer. (Raportuar nga Ahmed Al-Bukhari dhe Tirmidhiu). Ky hadith e sqaron qartë atë se kur një kafshë vdes nga pasoja natyrale e vdekjes, nuk është e lejueshme që të përdoret për ushqim.

Sidoqoftë, lekura e asaj kafshe mund të përdoret pasi të jetë ngjyer. Kur të jetë ngjyer konsiderohet si e lirë nga papastërtia. Në këtë rast, kur vdiq delja, lëkura e saj është përdor në mënyrë të drejtë, deri sa u bë shumë e ndytë dhe e papërshtatshme për përdorim. E gjithë kjo na jepë një fotografi e një jete shumë të thjeshtë, kështu që njerëzit të tregojnë një kujdesje praktike në të gjitha rastet. Ne ende mund të bëjmë dhe veprojmë në këtë mënyrë nëse me kujdesje dhe seriozitet i marrim si model jetën e të Dërguarit tonë Muhammedit a.s.. Ne poashtu mund të rendisim edhe disa hadithe tjera të cilat konfirmojnë këtë fotografi.

Këto hadithe fuqishëm kanë nevojë për ndonjë koment nga ne. Hazreti Ajsha r.a. tha: " Profeti dhe unë bënim banjo, duke përdorur ujë nga e njejta enë e madhe e quajtur El-Faraq. (Transmetuar nga El-Buhariu dhe Muslimi). Kjo ishte një enë e madhe që mund të mbantë një sasi të madhe të ujit për dy njerëz për të larë trupat e tyre, duke mos qenë në masë të tepërt. Hazreti Ajsha r.a. tregon: "Ne e kishim këtë enë me ujë e cila ishte e mbushur për neve të dy, ku u shërbenim me ujë nga kjo enë"

 

 

Përktheu: Visar KORENICA

 

29.11.2007.islamgjakova.net