Në anën verilindore të qytetit të Medinës së ndritshme, rrëzë kodrës së Uhudit, majat e të cilit ishin skuqur nga rrezet e diellit të mëngjesit, qëndroja përafërsisht në të njëjtin vend në të cilin kishte qëndruar pejgamberi ynë i dashur Muhammedi s.a.v.s. para plot 14 shekujve, me rastin e faljes së namazit të xhenazeve të shehidëve të Uhudit, në mesin e tyre edhe xhaxhait dhe vëllait të tij prej qumështi, h.Hamzes, birit të Abdul Mutalibit dhe të nënës Hali, bijës së Vehbiut, xhaxhait të h.Emines, nënës së Muahmamedit s.a.v.s. Këtu, në këtë vend, pejgamberi i Zotit Muhammedi s.a.v.s ia ka falur namazin e xhenazes xhaxhait të tij së bashku me 70 shehid tjerë - besimtarë heronj, të cilët ranë dhe sakrifikuan jetën e tyre për hir të Islamit.

Këtu, rrëzë kësaj kodre historike gjendet varri simbolik i rrethuar me një rrethojë të metaltë. Këtu pushon trupi i h.Hamzes, trim luan, njeriu i cili me rastin e vdekjes së tij dhe shokëve të tij, ishte shpallur ajeti Kur'anor: "Ve la tahsebenel-ledhijne ...". "Mos i llogaritni të vdekur ata të cilët u vranë në rrugën e All-llahut. Ata janë të gjallë dhe jetojnë te Zoti i tyre ..."

Edhe vet nuk e di qe sa kohë jam këtu - sa kamë qëndruar në këtë vend. Papritmas ndjeva rrjedhën e lotëve, edhe pse me vështirësi më dalin lotët... E rikujtova historinë e këtij heroi Islam, i rikujtova ditët e para të Islamit..

H.Hamza, ishte dhe ka mbetur personifikimi i trimërisë, me të cilin është personifikuar flijimi i qenies së tij në ditët kur Islamit ajo i duhej - i nevojitej më së tepërmi. Vështir është sot ta përshkruash tërë kontributin e pa kursyer, që nga konfrontimet e para, më pas prej Bedrid e gjer te Uhudi. Në të gjitha këto beteja h.Hamza ishte dhe mbeti luftëtari i parë dhe trimi i pa harruar. Po më kujtohen të gjitha ato që kam lexuar. Ishte kjo përafërsisht diku në fillim të gjysmës së dytë të shek. të VI h., i ati i h.Hamzes, Abdul Mutalibi, me birin e tij Abdullahun shkon në Taif, ke familja e Benu Zehre, për ta kërkuar dorën e Emines për djalin e tij, kurse për vete kërkon bijën e xhaxhait të saj Halën, edhe pse atëherë i kishte mbushur të 70 -tat.

Nga kjo martesë me Halën, Abdul Mutalibit i lindi djali Hamza, të cilit i kishte dhënë gji sikurse edhe Muhammedit s.a.v.s. Suvejba Selmija.

Mu ky i njëjti Hamza, në ditët e para të Islamit, kur pejgamberi Zotit xh.sh. ishte në situatën më të vështirë dhe kur i nevojitej me tepër se kurrë ndihma dhe përkrahja morale, atëherë kur ishin të pakët ata të cilët e përkrahnin, ishte më i afërti dhe më i çmuari për Muhammedin s.a.v.s.

Më kujtohet një moment: Ishte kjo në ditët e para të fillimit të shpalljes së Kur'anit, Ebu Xhehli, gjersa Muhammedi s.a.v.s. ishte duke u endur në Safa, në afërsi të Qabesë, i afrohet Profetit të Zotit xh.sh. dhe e ofendon me fjalët më poshtëruese. Muhammedi s.a.v.s. nuk reagon, por prej Safasë shkon në shtëpi. Në ndërkohë, h.Hamza kthehet nga gjuetia dhe në atë moment Abdullah ibni Xhed - an e lajmëron për incidentin. I hidhëruar e i revoltuar tej mase, pse ky pagan që nuk rrëfehet me gojë, e ka sulmuar nipin e tij, h.Hamza del për ta kërkuar dhe e gjen në afërsi të Qabesë, duke ndenjur me disa nga paria e fisit Kurejsh. -A ti fyen Muhammedin dhe fenë e tij, pjesëtarë i së cilës jam edhe vet, i kishte thënë h.Hamza, - iu hap me atë mbrojtësen e vet dhe e goditi në fytyrë duke i shkaktuar plagë.

Ishte ky një veprim për të cilin, kur mushrikët, më vonë donin t'i shkaktonin ndonjë pakënaqësi Muhammedit s.a.v.s. muslimanëve dhe Islamit, duhej të llogarisnin dhe ta përkujtonin...

Ky shehid i madh, para varrit të të cilit jam duke qëndruar, ndërroi jetë në rrethana shumë të çuditshme. Mu për këtë ky trim i shquar Islam, ka lënë gjurmë të pashlyeshme në historinë Islame. Me fjalë tjera, gjersa ishte duke u zhvilluar lufta e hidhur në Uhud, dhe gjersa h.Hamza me dy shpata në të dyja duart, njërën në të djathtën kurse tjetrën në të majtën, i hapte vetit rrugën, ndërsa Vahshiu, rob - të cilit Hindi vajza e Utbe bin Rebie, ia kishte premtuar lirinë nëse e mbytë h.Hamzën, sepse ky në luftën e Bedrit ia kishte mbytur babanë, xhaxhanë dhe vëllanë e saj, e përcillte h.Hamzën dhe e priste momentin e volitshëm. Pa pritur h.Hamzës i rrëshqet këmba dhe bie - rrëzohet, dhe me atë rast iu kishte hapur mburoja dhe iu kishte zbuluar barku. Në atë moment Vahshiu, cili ishte shenjëtar i shkëlqyeshëm, e drejton shigjetën e tij drejtë trupit të h.Hamzës. Goditja ishte precize dhe qëlluar - e saktë. Shigjeta e goditi h.Hamzën, duke ia përshkuar barkun dhe depërtoi në anën tjetër të trupit. Kur Vahshiu u sigurua se h.Hamza dha shpirt, iu afrua, ia shkuli shtizën dhe shkoi për ta lajmëruar Hindin, për vdekjen e h.Hamzës. Hindi, bashkëpunëtorja e ngushtë e Ebu Xhehlit, e ushqyer me urrejtjen shtazarake kundër Islamit dhe h.Hamzës, iu ofrua trupit të shehidit dhe e masakroi:

-duke ia prerë hundën, veshtë, e më pas ia hapi gjoksin, ia nxori mëlçinë e zezë dhe filloi ta kafshoi e ta hajë si egërsirë.. Veprim ky, i cili në mesin e paganëve të egër konsiderohej akt i përbuzur, sepse bashkëshorti i Hindit, armiku i atëhershëm i Islamit Ebu Sufjani, kishte deklaruar se unë nuk e kamë urdhëruar këtë dhe e urrejë këtë që e ka bërë Hindi.

Përfundoi lufta dhe Muhammedi s.a.v.s. vjen në fushëbetejë për ta kërkuar xhaxhanë e tij. Kur e pa ashtu të masakruar, i erdhi shumë rëndë dhe në atë moment e shprehu mllefin e tij historik: "All-llahu të mëshiroftë o xhaxhai im, i ke dashur të afërmit e tu dhe u ke ndihmuar të varfërve dhe shtoi: "Nëse All-llahu ma mundëson që "ata" t'i shti në dorë, pasha All-llahun do t'i masakroj 70 për ty o xhaxhai im". Si përgjigje në këtë urrejtje dhe kërcënim i erdhi nga All-llahu xh.sh.ajeti: "Kur të dënoni, dënoni ashtu sikurse ju jeni dënuar, e nëse bëni durim, kjo ështëzgjidhja më e mirë"

Pastaj muslimanët në krye me Muhammedin s.a.v.s. ua kanë falur namazin e xhenazes të gjithë shehidëve të Uhudit së bashku dhe u kthyen në Medine, të përforcuar me imanin e tyre, të vazhdojnë më tutje rrugën prej aty ku e kishte lënë h.Hamza dhe që shembulli i tij i trimërisë dhe i sakrificës për Islamin, të mbetet i shenjt dhe pasqyrë se si duhet sakrifikuar - flijuar për çështjen e përgjithshme.

Kjo është një shkëputje - shkoqitje e vogël prej kujtesës sime nga shiriti filmik për këtë trim luan, ku për shkak të cilit, po ashtu edhe shokëve të tij është shpallur ajeti Kur'anor: " Mos i llogaritni të vdekur, ata të cilët dhanë jetën e tyre në rrugën e All-llahut".

Shokët e mi haxhinj, që këtë vit ishim së bashku, më thirrën që të hipim në autobus dhe të vazhdojmë me vizitën e vendeve tjera të shenjta - të rëndësishme, të lidhura me historinë Islame në rrethinën e Medinës, kurse para syve të mi ende qëndronte h.Hamza duke u vërsulur me shpatat e tij. Ndoshta asnjëherë në jetën time nuk kamë lexuar Fatihanë me të ngrohtë - më me zemër.

 

 

H.Hfz.Muhamrrem Ljevakoviq
GLASNIK BiH nr.4-5-6 v.1968

Përktheu dhe përshtati
Esat.Rexha,

 

 

 

01.02.2008 islamgjakova.net