Kur i kombinojmë tre sure kuranore: El-Kadr (Nata e Përcaktimit), El-Fexhr (Agimi) dhe Ed-Duhan (Tymi), zbulojmë se Kurani përshkruan një moment të vetëm kozmik, por nga tre perspektiva të ndryshme.

Këto perspektiva janë:
1. Momenti i përcaktimit kozmik
2. Momenti i ndezjes dhe i zbulesës
3. Momenti i aktivizimit të ligjeve që qeverisin ekzistencën

Sureja El-Kadr: Momenti i përcaktimit të ligjeve të universit

Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Vërtet, Ne e zbritëm atë në Natën e Përcaktimit." (97:1). Këtu, "përcaktimi" i referohet vendosjes së masave, domethënë përcaktimit të sasive.
Në fizikën moderne, momenti i fillimit të universit është momenti kur u përcaktuan konstantet kozmike, të tilla si:
• Forca e gravitetit
• Shpejtësia e dritës
• Struktura e materies dhe energjisë.
Nëse këto konstante do të kishin ndryshuar sadopak, universi siç e njohim ne nuk do të ekzistonte.
Kjo është e ngjashme me atë që tregon teksti kuranor:
"Melekët dhe Shpirti (Xhibrili) zbresin aty për çdo çështje. (97:4). Kjo do të thotë se të gjitha forcat që qeverisin universin filluan punën e tyre.

Sureja Ad-Duhan (Timi) Nata e përcaktimit Kozmik

Allahu i Plotfuqishëm thotë: "Vërtet, Ne e zbritëm atë në një natë të bekuar. Vërtet, Ne ishim gjithmonë paralajmërues. Në atë natë është vendosur çdo çështje e urtësisë." (44:3-4)
Ky ajet shpjegon drejtpërdrejt Natën e Kadrit (Natën e Përcaktimit).
Kurani thotë se në këtë natë, çdo çështje e urtësisë është vendosur. Kjo do të thotë se ligjet e universit ishin të ndara dhe të përcaktuara saktësisht.
Është sikur universi të kalonte nga një gjendje kaosi latent në një gjendje rregulli të qeverisur nga ligjet.

Surja El-Fexhr: Momenti i Zbulimit të Universit

Pastaj Surja El-Fexhr përshkruan momentin e shpalljes: "Pasha agimin dhe pasha dhjetë netët." (89:1-2)
Ky ajet mund të kuptohet si referencë për fazën kalimtare para shfaqjes së universit.
Dhjetë netët përfaqësojnë fazën e akumulimit të energjisë para ndezjes.
Pastaj vjen agimi, momenti kur drita shfaqet pas errësirës. Kjo përputhet me kuptimin shkencor modern të fillimit të universit, ku drita doli pas një periudhe të dendur dhe të errët.

Ramazani: Shkëndija që Zbuloi Universin

Zoti i Plotfuqishëm thotë: "Muaji i Ramazanit në të cilin u shpall Kurani." (Kurani 2:185) Fjala Ramadan rrjedh nga rrënja e fjalës "ramad", që do të thotë nxehtësi intensive.
Ky kuptim gjuhësor rezonon me periudhën e nxehtësisë së jashtëzakonshme që shoqëroi krijimin e universit. Universi, në fazat e tij të hershme, ishte në një gjendje nxehtësie të papërshkrueshme.
Prandaj, Ramazani mund të kuptohet si shkëndija kozmike që zbuloi universin.

Sekuenca Kozmike në Tekstin Kuranor

Kur këto kapituj shqyrtohen së bashku, del një sekuencë e jashtëzakonshme:
1. Dhjetë Netët (El-Fexhr)
Faza përgatitore para shkëndijës.
2. Nata e Përcaktimit (Lejletul Kadr)
Momenti kur u vendosën ligjet e universit.
3. Një natë e bekuar në të cilën përcaktohet çdo përcaktim i urtë (Ed-Duhan)
Vendosja e rendit kozmik.
4. Agimi
Shfaqja e universit, dhe agimi i dytë është fundi i tij.
5. Ramazani

Ndezja Termike Kozmike.
Kurani si Ligj i Ekzistencës:
Me këtë kuptim, Kurani bëhet jo thjesht një tekst fetar, por një deklaratë e ligjeve të ekzistencës.
Kjo është arsyeja pse Zoti tha: "Një shpjegim i qartë i të gjitha gjërave."
Domethënë, ai i hap njerëzimit derën për të kuptuar rendin kozmik në të cilin jetojmë.

Përfundim i urtë

Kur i lexojmë këto kapituj së bashku, kuptojmë se Kurani jo vetëm që përshkruan marrëdhënien midis njerëzimit dhe Zotit, por edhe historinë e vetë universit.
Universi nuk filloi rastësisht, por në një moment të saktë të projektimit. Një moment në të cilin u shkruan ekuacionet e ekzistencës.
Kjo është arsyeja pse ishte: "Nata e kadrit është më e mirë se një mijë muaj." Sepse nuk është një natë në kohë, por momenti në të cilin lindi koha.