"Pse kujdesesh kaq shumë për prindërit e tu?", e pyetën një ditë shokët Huzejfen.
Ai buzëqeshi dhe u përgjigj: "Për hir të kënaqësisë së Allahut, por edhe sepse prindërit janë njerëzit që meritojnë më shumë dashurinë, respektin dhe mirënjohjen tonë."
Huzejfeja lexonte shumë Kuran dhe e dinte se bamirësia ndaj prindërve zë një vend të veçantë në Islam. Prandaj, përpiqej t'u përgjigjej kërkesave të tyre, t'i respektonte dhe t'ua lehtësonte jetën me aq sa kishte mundësi.
Por, ajo që e gëzonte më shumë ishte të dëgjonte nga prindërit fjalët: "Jemi të kënaqur me ty, Huzejfe!"
Këto fjalë kishin një domethënie të veçantë për të, sepse i kujtonin hadithin e Pejgamberit Muhamed ﷺ:
"Kënaqësia e Allahut është në kënaqësinë e prindërve, ndërsa zemërimi i Allahut është në zemërimin e prindërve."
Ai e dinte se respekti ndaj prindërve nuk është vetëm një detyrim moral, por edhe një prej formave më të rëndësishme të adhurimit dhe afrimit me Allahun.
Huzejfeja e donte shumë babanë, por për nënën kishte një ndjenjë të veçantë mirënjohjeje. Ajo ishte kujdesur për të që para lindjes, e kishte mbajtur në bark për nëntë muaj dhe kishte përjetuar vështirësitë e shtatzënisë për ta sjellë në jetë.
Pikërisht për këtë sakrificë, Allahu i Madhëruar na porosit në Kuran:
"Ne e kemi porositur njeriun që të sillet mirë me prindërit e tij. Nëna e mbart atë me vështirësi pas vështirësie dhe e ndan nga gjiri pas dy vjetësh. Prandaj, ji mirënjohës ndaj Meje dhe ndaj prindërve të tu! Tek Unë është kthimi."
Huzejfeja kishte një marrëdhënie të veçantë me nënën. Bisedonin shpesh për jetën, krijimin e Allahut dhe vlerat që duhet ta udhëheqin një njeri.
Ajo e këshillonte të ishte shembull i mirë për të tjerët, të sillej me respekt ndaj të afërmve, fqinjëve, miqve dhe të gjithë njerëzve. Huzejfeja i vlerësonte këshillat e saj, sepse e dinte se pas tyre qëndronin dashuria, përvoja dhe dëshira e sinqertë për të mirën e tij.
Një ditë, nëna i kërkoi të shkonte në dyqan për të blerë disa ushqime për drekë.
Ai u përgjigj menjëherë:
"Me kënaqësi, nëna ime e dashur!"
Por orët kalonin dhe Huzejfeja nuk po kthehej. Nëna filloi të shqetësohej. Çdo minutë që kalonte ia shtonte ankthin dhe mendimet e këqija.
"Çfarë mund t'i ketë ndodhur? Pse po vonohet kaq shumë?", pyeste veten me merak.
Pas katër orësh, Huzejfeja u kthye në shtëpi, i lodhur dhe i mbuluar nga djersa.
Para se nëna ta pyeste për vonesën, ai i tha:
"Më fal, nënë, që të lashë të prisje kaq gjatë. E di se je shqetësuar për mua. Dua të të tregoj se çfarë ndodhi."
Pastaj filloi rrëfimin:
"Rrugës për në dyqan pashë një vajzë të vogël, fqinjen tonë, të shtrirë në rrugë. Ishte rrëzuar dhe kishte lënduar rëndë këmbën. Qante dhe nuk mund të lëvizte. Dyshova se mund ta kishte thyer këmbën dhe se kishte nevojë urgjente për ndihmë mjekësore.
Meqenëse prindërit e saj nuk ishin pranë, vendosa ta dërgoja në spital.
Në atë moment mendova për ty, nënë. U ndala dhe pyeta veten se çfarë do të bëje ti po të ishe në vendin tim. E dija se nuk do ta lije një fëmijë në nevojë pa ndihmë. Prandaj vendosa ta ndihmoja.
E mora në krahë dhe e dërgova në spitalin më të afërt. Qëndrova aty derisa mjekët i dhanë ndihmën e nevojshme. Kur doli, këmbën e kishte në allçi. Nuk munda ta lija të kthehej vetëm në shtëpi në atë gjendje, kështu që e mora përsëri në krahë dhe e dërgova pranë familjes së saj.
Kjo është arsyeja pse u vonova dhe pse jam kaq i lodhur."
Nëna iu afrua, e përqafoi fort dhe, e prekur nga ajo që dëgjoi, i tha:
"Vërtet, Allahu më ka bekuar me një fëmijë të mirë. Allahu të mundësoftë të jesh gjithmonë në shërbim të njerëzve dhe të kesh një vend të respektuar në shoqëri. Por, mbi të gjitha, lutja ime është që Allahu të jetë i kënaqur me ty!"
Vitet kaluan dhe Huzejfeja u bë një burrë i arsimuar, i respektuar dhe i përkushtuar ndaj njerëzve.
Një ditë, teksa qëndronte në shtëpinë e nënës dhe bisedonin për mëshirën e Allahut, iu kujtua ngjarja me vajzën e vogël. Bashkë me të, kujtoi edhe lutjen që nëna kishte bërë për të.
Me një buzëqeshje, i tha: "Nënë, sot jam bërë mjek, pikërisht ashtu siç kishe dëshiruar në lutjen tënde. Jam në shërbim të njerëzve dhe kam arritur të fitoj respektin e tyre. Sa i Madhërishëm është Allahu, që ia pranon një nëne lutjen për fëmijën e saj!"
Nëna e dëgjoi me dashuri dhe iu përgjigj:
"Ke të drejtë, biri im. Por unë besoj se edhe respekti, mirësjellja dhe bamirësia jote ndaj prindërve kanë qenë ndër shkaqet që Allahu ma pranoi lutjen."
U përqafuan gjatë, me mirënjohjen e dy njerëzve që e dinin se dashuria, respekti dhe lutjet e sinqerta janë ndër dhuratat më të çmuara të jetës.
Reflektim dhe mësime nga tregimi
Prindërit janë ndër njerëzit që sakrifikojnë më shumë për fëmijët e tyre. Ata japin nga pasuria, shëndeti, koha dhe energjia e tyre, shpesh pa pritur asgjë në këmbim. Dashuria dhe përkushtimi i tyre fillojnë shumë përpara se fëmija të vijë në këtë botë.
Për këtë arsye, respekti dhe kujdesi ndaj prindërve nuk duhet të jenë vetëm një detyrim, por një shprehje e sinqertë e mirënjohjes sonë.
Allahu i Madhëruar thotë në Kuran:
"Zoti yt ka urdhëruar që të mos adhuroni askënd tjetër përveç Tij dhe të silleni mirë me prindërit. Nëse njëri prej tyre ose të dy arrijnë pleqërinë pranë teje, mos u thuaj as 'of!' dhe mos i qorto, por drejtoju atyre me fjalë respekti."
Ky ajet na kujton se mirësjellja ndaj prindërve duhet të shfaqet edhe në gjërat më të vogla: në mënyrën si u flasim, si i dëgjojmë, si i trajtojmë dhe sa durim tregojmë ndaj tyre.
Huzejfeja na mëson se mirësia ndaj prindërve nuk kufizohet vetëm në plotësimin e kërkesave të tyre. Ajo pasqyrohet edhe në karakterin që ndërtojmë, në mënyrën si sillemi me të tjerët dhe në vlerat që kemi trashëguar prej tyre.
Prandaj, mos prit që prindërit të plaken, të sëmuren apo të kenë nevojë për ty për të filluar të kujdesesh për ta. Respektoji sot, dëgjoji me durim, ndihmoji me dashuri dhe mos i kurse fjalët e mira. Bëj dua për ta dhe kërko kënaqësinë e Allahut përmes bamirësisë ndaj tyre.
Sepse një ditë, mundësia për t'u ulur pranë tyre apo për t'i përqafuar mund të mos ekzistojë më. Atëherë, kujtimet e momenteve që sot i konsiderojmë të zakonshme mund të bëhen gjërat që do të na mungojnë më së shumti.
