Në vitin 98 hixhri, Halifeja Sulejman bin Abdulmelik shkoi në Medine dhe pyeti njerëzit që takoi aty:

Djali erdhi në kuzhinë derisa nëna e përgatiste darkën dhe i dha një letër në të cilën shkruante:

Një mjeshtër indian ishte mërzitur ngaqë çiraku i tij ankohej vazhdimisht.

Një djalë iu drejtua një njeriu të urtë për ndihmë duke i thënë:
- Mësues i nderuar, erdha që të më ndihmosh; ndihem i pavlerë, nuk kam dëshirë për asgjë. Më thonë se nuk jam për asgjë, që nuk bëj asgjë mirë, jam i ngathët bile edhe pak i marrë. Si mund të përmirësohem? Çfarë mund të bëj që të më vlerësojnë më shumë?

Në fund të sokakut në një rrugë me kalldrëm mbi të cilën vareshin degët e blirit gjendej një kasollë e vjetër. Dielli zbriti ngadalë dhe la të kuptohet se po vie fund i një të dite tjetër të Ramazanit.

Një ditë, babai im u ndie keq, kishte dhembje në kraharor dhe më luti që ta dërgoja në spital. Kjo ndodhi të martën, ndërsa të mërkurën unë e kisha provimin në fakultet, prandaj mora librin me vete në spital.

E pyet mësuesja nxënësin e klasës së parë: "Nëse unë të jap një mollë, një mollë dhe një mollë, atëherë sa molla do t’i kesh?"

Një ditë, Abdullahu doli nga shtëpia për ta falur namazin e ikindisë në xhaminë e afërt. Gjatë rrugës pa një njeri në pemë duke vjelë molla.

Para disa viteve isha në vizitë tek një motër muslimane, e sapo martuar, e cila jetonte në një banesë të vogël.

Shumë shekuj më pare, dy burra vizituan një liqen të madh, me bukurinë dhe pamjen magjepsëse të të cilit mbetën të fascinuar.