Një njeri i pasur, kur e kuptoi se po i afrohej vdekja, thirri djalin e tij dhe i tha: “Biri im, mua më është afruar vdekja, prandaj dua të lë një amanet. Kur të vdes më fut në varr me çorape.”

I biri, edhe pse nuk e kuptoi dëshirën e babait, e pranoi atë.
Përpara se të largohej, ai i dha një letër në dorë dhe e porositi: “Biri im, pas vdekjes sime, në momentin e parë kur të përballesh me ndonjë vështirësi, e që nuk do të gjesh zgjidhje, hape dhe lexoje këtë letër.”
Pas disa ditësh njeriu vdiç. I biri filloi të mendoj si t’ia bënte që ta varros babanë me çorape.
Shkoi tek një hoxhë dhe e pyeti se a është e lejuar një gjë e tillë, por hoxha i ktheu përgjigje negative. Shkoi tek një hoxhë tjetër, edhe ai i ktheu përgjigje të njëjtë.
Djali tani gjendej në një situatë aq të vështirë sa nuk dinte si t’ia bënte. Në moment iu kujtua porosia e dytë e babait, që pas vdekjes së tij, në momentin e parë që do të përballej me një vështirësi ta lexonte letrën. Kështu veproi. E hapi letrën dhe në të shkruante: ”Bir im! Siç e shikon edhe vetë, unë edhe pse jam kaq i pasur nuk po mund të marr me vete as një palë çorape.”