Një gjarpër po bërtiste për ndihmë - një gur i rëndë kishte rënë mbi trupin e tij dhe nuk mund të lëvizte.
Një grua kalimtare e dëgjoi britmën dhe, pa u menduar gjatë, u afrua dhe e liroi.
Pasi e ndihmoi, gjarpri i tha:
- Jam betuar se do të kafshoj këdo që më ndihmon!
Gruaja, e habitur dhe e tronditur, u përgjigj:
- Po si mund të më kafshosh mua? Unë të shpëtova jetën!
Gjarpri tha me zë të ftohtë:
- Do të të kafshoj. Është natyra ime, dhe natyra nuk ndryshon, pavarësisht nga çfarë ndodh.
Gruaja, duke ruajtur qetësinë, propozoi:
- Le ta pyesim kafshën e parë që na del përpara. Nëse thotë që ti ke të drejtë të më kafshosh, atëherë bëje.
Dhe ashtu u nisën së bashku. Pak më tej, takuan një ujk dhe i treguan gjithë historinë.
Ujku, me një buzëqeshje të hollë, tha:
- Nuk ju besoj, derisa ta shoh me sytë e mi. Rikrijoni skenën për mua.
Gruaja vendosi gurin përsëri mbi trupin e gjarprit dhe tha:
- Ja, kështu e gjeta.
Ujku u afrua, dhe me ton të prerë tha:
- Lëre aty ku e gjete. Sepse kush është mosmirënjohës, nuk meriton ndihmë. Jo të gjithë ata që i ndihmon e çmojnë nderin. Dhe një zemër që është mësuar të kafshojë, nuk ndalon, sado mirë t'i bësh.
Ujku u afrua, dhe me ton të prerë tha:
- Lëre aty ku e gjete. Sepse kush është mosmirënjohës, nuk meriton ndihmë. Jo të gjithë ata që i ndihmon e çmojnë nderin. Dhe një zemër që është mësuar të kafshojë, nuk ndalon, sado mirë t'i bësh.

Jo të gjithë e meritojnë ndihmën tënde - sepse jo çdo zemër njeh mirënjohje.
Ka njerëz që, sado mirë t'u bësh, do të të kafshojnë prapë, sepse e kanë në natyrë.
Ndaj, jep ndihmën me zemër, por edhe me urtësi - dhe mëso të dallosh mes atyre që falënderojnë dhe atyre që tradhtojnë.