Ajo ishte pothuajse nëntëdhjetë vjeçe. Nuk e kishte menduar kurrë se do të jetonte kaq gjatë.
Dikur ishte një grua e re me një jetë të thjeshtë: burrin dhe pesë fëmijët. Por një ditë gjithçka ndryshoi. Burri i saj vdiq i ri dhe ajo mbeti vetëm, me fëmijët dhe me shumë halle.
Nuk pati kohë për t'u dorëzuar. Duhej të punonte. Pastronte shtëpitë e të tjerëve, hekuroste rroba, lodhej çdo ditë. Kishte momente kur mendonte se nuk mundej më. Por, çdo mëngjes çohej përsëri.
Fëmijët u rritën duke parë sakrificën e saj. Nuk patën një fëmijëri të lehtë, por mësuan të qëndronin të fortë. Shtëpia e tyre e vogël nuk ishte e bukur, por ishte e tyre. Ishte prova që ajo ia doli.
Vitet kaluan. Fëmijët u larguan një nga një, duke ndërtuar jetët e tyre. Për herë të parë, ajo mbeti vetëm… por jo e vetmuar.
Në mbrëmje dilte në ballkonin e saj të vogël. Kujdesej për bimët dhe shikonte diellin që perëndonte. Ishte momenti i saj. Qetësia e saj.
Pastaj një ditë, fëmijët i thanë: "Mami, hajde të dalim pak."
Ajo buzëqeshi dhe pranoi. Por, shëtitja nuk përfundoi në park apo në një kafene. Përfundoi në një shtëpi për të moshuarit.
Fëmijët flisnin me zë të butë: "Është për të mirën tënde, do kujdesesh më mirë këtu."
E puthën në faqe dhe u larguan.
Tani, ditët e saj kanë orare. Ilaçe. Kontrolle. Drita të ftohta që nuk fiken kurrë plotësisht. Nuk i mungon ushqimi. As kujdesi. Por, i mungon jeta.
I mungon ballkoni. Ajri i mbrëmjes. Zgjedhja për të vendosur vetë kur të zgjohet, kur të rrijë ulur, kur të mendojë.
Sepse ajo nuk është thjesht një trup që ka nevojë për kujdes.
Ajo është ende aty.