Kur transmetonte nga Zoti, nuk e përziente shpalljen me mendimin e tij. Kur nuk kishte shpallje dhe kërkohej mendimi i tij, e sqaronte se ishte mendim i tij dhe kërkonte këshillë nga shokët e tij. Kur merrte mendimin e të tjerëve, i përmbahej asaj që vendoste këshilli.

Kur fliste për çështjet e dynjasë, nëse nuk gjente të drejtën, thoshte: "Ju jeni më të ditur për çështjet e dynjasë suaj." Ai përfitonte nga përvojat e mëparshme dhe nga njohuritë e të tjerëve.

Kur gjykonte, paralajmëronte se gjykimi i tij bazohej në atë që dëgjonte nga palët dhe se mund të ndodhte që njëra palë të ishte më e aftë në paraqitjen e argumentit se tjetra. Ai ulej në nivelin e kundërshtarëve të tij dhe, kur e kërkonte interesi më i madh, bënte lëshime ndaj armiqve për të shmangur një dëm, për të arritur një dobi ose për të ndjekur një strategji të caktuar.

Në adhurime, u kërkonte pasuesve ta ndiqnin në detaje: "Faluni siç më shihni mua duke u falur" dhe "Merrni prej meje ritet e haxhit tuaj." Ndërsa në udhëheqje dhe politikë thoshte: "Kapuni pas praktikës sime dhe praktikës së udhëheqësve të drejtë pas meje." Kjo tregon se suneti është rruga, edhe kur ndryshojnë mjetet dhe metodat, dhe se në këtë rrugë hyjnë edhe ata që vijnë pas tij.

Ai përdori strategji, mori vendime që nuk ishin gjithmonë thjesht pasqyrim i bindjes së tij të brendshme, por të përcaktuara nga rrethana dhe arsye të qarta. Vuri çdo njeri në vendin e duhur dhe shfrytëzoi çdo talent në fushën ku ai shkëlqente.

Vdiq pasi, në vetëm 23 vite, kishte realizuar atë që nuk e kishte arritur askush para apo pas tij: e përcolli fenë e Allahut me komunikimin më të mirë verbal dhe praktik; luftoi pa bërë padrejtësi dhe pa shkaktuar prishje; i bashkoi njerëzit pas përçarjes, i ngriti pas paditurisë, i nderoi pas poshtërimit dhe i bëri udhëheqës të kombeve njerëzit që dikur ishin barinj.
Ky është lidershipi i Muhamedit ﷺ: shpallje pa fanatizëm, arsye pa arrogancë, strategji pa mashtrim dhe fuqi pa padrejtësi.