Një ditë, u shfaq (filloi të hapet) një vrimë e vogël në gëzhojë (lëvozhgë).

Në kohën e Sulltan Muratit të IV-të në qytetin e Erzurumit jetonte një njeri i devotshëm me emrin Habib i cili kishte vendosur të shkonte në Haxh.

Një nënë me dëshirën e saj të madhe që të përmbush edhe një prej obligimeve të Allahut xh.sh., karshi fëmijës së saj, që atij t’ia mësoj hallallin dhe haramin, më konkretisht dallimin mes tyre, përzgjodhi një metodë të lehtë dhe të thjeshtë në mënyrë që porosia të ishte sa më e kapshme për birin e saj.

Karakteri i individit formëson ndodhitë, bindjet dhe qëndrimin. Sjellja jonë ndaj jetës dhe njerëzve është produkt i përvojës, pa marrë parasysh a është e mirë apo e keqe. Dashuria, humbja, plotësimi, tradhtia, tragjedia, nevojat e veçanta, janë faktorë kyç që ndikojnë tek ne. Këta janë pjesëmarrës në formësimin e asaj që jemi tani.
A thua duhet t’i gjykojmë tjerët menjëherë?
Duhet të përpiqemi t’i kuptojmë shkaset përse disa persona sillen në mënyrë të caktuar para se të sjellim çfarëdo konkluzioni.

Shumë vite më parë jetonte një mbret i cili kishte një mbretëri të madhe. Edhe pse ishte shumë i pasur, ai nuk kishte qetësi shpirtërore. Për këtë arsye ai vendosi të bëhet një musliman i mirë.

Një njeri u ndal pranë dyqanit të luleve për t’i porositur dhe dërguar lule nënës së tij, e cila jetonte në një qytet tjetër ...

Në një fshat jetonte një grua e varfër me një djalë të vogël. Nuk kishin asgjë, pos një kasolle të vjetër ku jetonin.

Një ditë sulltani vendosi të dilte në rrugët e qytetit së bashku me vezirin e tij. Vërejti se të gjithë ishin të përkushtuar duke i bërë shërbimin e duhur punës dhe për këtë i shprehu një lloj kënaqësie vezirit i cili e shoqëronte.

Ishte një njeri i sëmurë nga një sëmundje që nuk kishte ilaç. Kudo që shkonte, njerëzit i thoshin:

Ishte një djalë keqbërës i cili nuk e respektonte nënën e tij dhe e konsideronte si barrë për të.