Një tregim reflektues për dashurinë dhe pendesën ndaj prindërve. Historia e një mesazhi, një përulësie dhe kuptimit të dashurisë së heshtur që ndan gjeneratat.

Disa debate nuk lënë pas vetëm zhurmë, por mbeten si një peshë e rëndë mbi shpirtin. I tillë ishte edhe ai mes meje dhe nënës time - një mosmarrëveshje që u përshkallëzua shpejt në zëra të lartë dhe fjalë të nxituara. Në dorë mbaja disa fletë studimi; i hodha mbi tavolinë dhe u tërhoqa në dhomën time.
Vendosa kokën në jastëk, siç bëj gjithmonë kur mendimet më rëndojnë. Gjumi, për mua, ka qenë shpesh streha më e sigurt nga trazirat e brendshme.
Të nesërmen, pasi dola nga universiteti, qëndrova për pak çaste te porta. Ishte ai moment i heshtur mes ikjes dhe kthimit, kur njeriu e kupton se krenaria shpesh na ndan më shumë sesa e vërteta. Nxora telefonin dhe i shkrova nënës një mesazh - më shumë si lutje sesa si fjalë:
"Nëna ime e dashur, kam dëgjuar se shputa e këmbës është më e butë dhe më e lëmuar se pjesa e sipërme. A do të më lejosh t'i puth këmbët e tua?"
Kur u ktheva në shtëpi dhe hapa derën, e gjeta nënën duke më pritur në dhomën e ndenjës. Lotët i rridhnin ngadalë nëpër fytyrë, pa zë, pa dramë. Vetëm një dhimbje e qetë.
Më pa gjatë dhe tha:
- Jo, nuk do të të lejoj të m'i puthësh këmbët.
Pastaj, pas një pauze që dukej se mbante brenda gjithë vitet tona bashkë, shtoi:
- Por ajo që the është e vërtetë. Këtë e kam mësuar vetë, kur ishe i vogël… kur t'i puthja këmbët e tua, si shputat, ashtu edhe pjesën e sipërme.
Në atë çast, sytë m'u mbushën me lot. E kuptova se dashuria e prindit është një përulësi e heshtur, që nuk kërkon kthim, por lë gjurmë të përhershme.
Prindërit nuk janë të përjetshëm. Ata largohen një ditë, me urdhër të Zotit.
Prandaj, duaji pa kursim. Respektoji pa vonesë.
Sepse një ditë, gjithçka që mbetet është kujtimi i asaj që nuk thamë në kohë.