Një histori për Ebu Talhën dhe bashkëshorten e tij, të cilët mbetën pa ngrënë për të ushqyer një mysafir. Një vepër e bukur që mbeti e paharruar për shekuj me radhë.

Më shumë se katërmbëdhjetë shekuj më parë, në një shtëpi të Medinës ndodhi diçka e veçantë. Aq e veçantë ishte kjo ngjarje, saqë të nesërmen për të foli edhe i Dërguari i Allahut, paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të.
Një mysafir po darkonte, i bindur se edhe nikoqirët po hanin bashkë me të.
Por, ata nuk hëngrën asnjë kafshatë.
Dhe arsyeja pse vepruan kështu është ajo që e bën këtë histori kaq të veçantë.

Mysafiri për të cilin nuk kishte ushqim

Një ditë, një burrë shkoi te i Dërguari i Allahut ﷺ dhe i tregoi se nuk kishte asgjë për të ngrënë.
Pejgamberi ﷺ dërgoi te një prej bashkëshorteve të tij për të pyetur nëse kishin ushqim me të cilin mund ta ndihmonin këtë njeri.
Përgjigjja ishte se në shtëpi nuk kishte asgjë, përveç ujit.
Ai pyeti edhe bashkëshortet e tjera, por përgjigjja ishte e njëjtë.
Atëherë iu drejtua sahabëve dhe i pyeti se kush mund ta merrte këtë mysafir në shtëpinë e vet.
U ngrit Ebu Talha el-Ensariu.
Ai nuk kërkoi që dikush t'ia siguronte më parë ushqimin. As nuk pyeti se sa gjatë do të qëndronte mysafiri.
Thjesht e mori me vete dhe u nis drejt shtëpisë.

Ushqimi që ishte përgatitur për fëmijët

Kur arritën në shtëpi, Ebu Talha e pyeti bashkëshorten nëse kishin diçka për të ngrënë.
Ajo i tha se kishin vetëm pak ushqim, të cilin e kishin përgatitur për fëmijët.
Nuk ishte një situatë e lehtë.
Ushqim kishte, por jo aq sa të hanin të gjithë.
Atëherë Ebu Talha i propozoi bashkëshortes që t'i argëtonte fëmijët dhe t'i vinte në gjumë, ndërsa ushqimin t'ia jepnin mysafirit.
Por kishte edhe një problem tjetër.
Si mund të hante mysafiri i qetë, nëse e dinte se nikoqirët e tij nuk kishin ushqim për vete?
Ebu Talha gjeti një zgjidhje të veçantë.
U morën vesh të uleshin në tryezë bashkë me mysafirin dhe të silleshin sikur po hanin edhe ata. Kur mysafiri të fillonte të hante, bashkëshortja do të ngrihej pranë llambës, kinse për ta rregulluar atë, dhe do ta fikte.
Dhe kështu bënë.

Darka në errësirë

Mysafiri u ul për të ngrënë.
Edhe Ebu Talha me bashkëshorten e tij u ulën pranë tij.
Pas pak, llamba u fik.
Në errësirë, mysafiri vazhdoi të hante, i bindur se edhe nikoqirët po darkonin bashkë me të.
Ai nuk e dinte se ata vetëm i afronin duart te ushqimi, por nuk hanin asgjë.
Atë natë, Ebu Talha dhe bashkëshortja e tij mbetën të uritur. Ndërsa mysafiri u ngop.
Ata nuk vepruan kështu sepse kishin ushqim me bollëk apo sepse nuk kishin nevojë për atë darkë. Përkundrazi, kishin aq pak ushqim, saqë duhej të zgjidhnin: të hanin vetë apo ta ushqenin mysafirin. Dhe ata zgjodhën mysafirin.

Mëngjesi që zbuloi vlerën e veprës së tyre

Të nesërmen në mëngjes, Ebu Talha shkoi te i Dërguari i Allahut ﷺ.
Ai ﷺ i tregoi se Allahu ishte i kënaqur me veprimin e tij dhe të bashkëshortes së tij.
Kjo ngjarje është përcjellë në përmbledhjen autentike të haditheve të imam Buhariut.
Ajo që ndodhi në atë shtëpi të thjeshtë të Medinës nuk ishte ndonjë ngjarje e madhe në sytë e botës.
Nuk kishte ushtri, pushtime, pasuri apo tubime të mëdha.
Ishte vetëm një darkë.
Një mysafir.
Dy nikoqirë.
Dhe një llambë që u fik, që mysafiri të mos e kuptonte se nikoqirët mbeten pa ngrënë.

Mirësia që ruan dinjitetin e tjetrit

Ajo që e bën edhe më të bukur këtë histori është se Ebu Talha dhe bashkëshortja e tij nuk dëshironin vetëm ta ushqenin mysafirin, por
dëshironin që mos ta vinin edhe në siklet.
Mund t'ia jepnin ushqimin dhe t'i tregonin se nuk kishte mjaftueshëm edhe për ta.
Por, mysafiri ndoshta do të ndihej keq dhe do të refuzonte të hante, duke menduar se po ua merrte ushqimin e fundit.
Prandaj, ata gjetën një mënyrë për ta ndihmuar pa e bërë të ndihej në siklet dhe pa ia rënduar zemrën.
Pikërisht këtu qëndron bukuria e kësaj ngjarjeje.
Bamirësia nuk matet vetëm me atë që i japim dikujt, por edhe me mënyrën se si ia japim. Ndonjëherë, gjëja më e bukur që mund të bëjmë është ta ndihmojmë dikë pa ia lënduar ndjenjat dhe pa ia cenuar dinjitetin.
Kanë kaluar më shumë se katërmbëdhjetë shekuj nga ajo natë.
Nuk e dimë si dukej shtëpia ku u shtrua ajo darkë, as çfarë tregoi më vonë mysafiri për nikoqirët e tij. Por e dimë se në një shtëpi të Medinës u fik një llambë, që një njeri i uritur të mund të hante pa e ndier veten në siklet. Dhe pikërisht për këtë arsye, historia e asaj darke vazhdon të na mësojë edhe sot.