Në një ditë prej ditësh luani i uritur i tha dhelprës: Më sill ushqim ose të hangra ty.

Një bartës uji kishte një gomar, i cili nga barra e rëndë dhe mundi ishte kërrusur. Shpina për shkak të barrës në njëqind vende i ishte rrjepur.

Kadiu i shquar Ebu Jusufi 182h (Zoti e mëshiroftë!) është shquar për mençurinë, drejtësinë, vigjilencën dhe guximin e tij prej dijetari.

Çifti i ri bashkëshortor hyri në dyqanin më të mirë në qytet dhe shikonin lodrat e bukura për fëmijë të renditura me shije.

Deri sa isha në shkollën fillore, seriozisht i u grindëm me një shok të klasës. Kam harruar rreth problemit të grindjes, por kurrë nuk do ta harroj mësimin që e mora atë ditë.

Jeta nganjëherë nga detyron të lëvizim para. Koha nuk rrinë dhe nuk mund ta kthejmë pas.

E pranoi Islamin një djalosh i bukur i medinasëve i cili quhej Tha'lebeh b. Abdurrahman. Ai vazhdimisht i shërbente të dërguarit të Allahut (paqja qoftë mbi të) me dashuri të madhe dhe në çdo çast ishte pran tij.

Jahja ibn Jahja en-Nejseburi tregon:

Një ligjërues (musliman) transmeton: Në vitin 1425 hixhrij, isha në haxh dhe mbajta një ligjëratë në temën “Jeta më ka mësuar”.

Një lypës, i varfër, me vite të tëra qëndronte ulur mbi një sënduk të vjetër në fund të rrugës, duke lypur.