Ishte një hoxhë i cili nxënësve të tij ua mësonte akiden. Ua mësonte fjalën “La Ilahe ila Allah”, ua shpjegonte rëndësinë e kësaj fjale dhe i edukonte në frymën e kësaj fjale.

Tregohet se një perandor Kinez kishte vendosur një gur të madh (shkëmb) në rrugën kryesore, i cili njerëzve ua bllokoi rrugën plotësisht. Aty vendosi një roje që t’i vëzhgojë sjelljet e njerëzve, e më pas ta njoftoj atë (perandorin)!

Një mbreti kishte dhjetë qen të egër, të cilët i shfrytëzonte për t’i torturuar shërbëtorët e tij që bënin gabime.

Njëherë e një kohë jetonte një mbret i cili fliste me bimët. Doli një ditë në kopshtin e tij dhe vërejti se të gjitha lulet, shkurret dhe drunjtë ishin zverdhur dhe po vdisnin

Një mbret kishte një kalë të bardhë të cilin e donte shumë.

Një dijetar, duke qeshur, një ditë tha: Në Indi është një pemë. Kush i ha frutat e saj, nuk plaket, nuk vdes dhe mbetet gjithmonë i ri. Fjalët e këtij dijetari arritën te mbreti, të cilit i lindi dëshira që t'i kishte ato frute.

Një person e pyeti një njeri të urtë : Si të dal nga rrethi vicioz i përditshmërisë së zbrazët ku nuk kam as dashuri, e as lumturi?

Një herë e një kohë, thuhet se ka qenë një plep i madh njëqind vjeçar e njëqind metra i gjatë, me trung që nuk e mbërthenin dot dy burra.

Një ditë, mbreti i mblodhi tre shërbëtorët e tij. Secilit prej tyre u dha nga një thes t’i mbushin me pemë e t’ia sjellin atij

I ankohet një njeri dijetarit duke i thënë: